December 2019: Een vitale kerst en een talentvol nieuwjaar

December 2019: Een vitale kerst en een talentvol nieuwjaar

’Focus. Focus. Focus.’’ ik kan het urenlang als een mantra herhalen in mijn hoofd. Focus! Maar mijn vingers lijken wel verzwaard met lood en blijven op de ‘asdf’ en ‘jkl;’ rusten, terwijl de tijd onverstoorbaar voorbij tikt op de klok aan de steriel witte kantoormuur. Ondertussen blijven de mailtjes binnenstromen.

‘’Vita?’’ ik schrik op uit mijn dagdroom. ‘’Jezus, Robert!’’ Robert Kras, mijn baas staat voor me en doet heel hard zijn best om niet te lachen vanwege mijn schrikreactie maar het lukt hem niet. ‘’Je bent toch niet stiekem vakanties aan het boeken?’’ vraagt hij enigszins sarcastisch. Als hij mijn verbaasde gezicht ziet, dimt hij. ‘’Grapje, joh! Ik kwam alleen even langs om te checken of je mijn mail al hebt gelezen.’’ ‘’Welke van de 50?’’ als hij sarcastisch mag zijn, dan mag ik het ook. ‘’Die over het programma dat we met VitalIT gaan volgen via Building Human Talent! Zij ondersteunen organisaties zoals de onze onder andere om met het thema duurzame inzetbaarheid aan de slag te gaan. Na een gesprek was ik direct enthousiast en heb ik besloten dat VitalIT in 2020 zal starten met een programma met de naam Vitaal Vakmanschap. Neem maar eens een kijkje op de website. Zou je dat nog in mijn kerstspeech kunnen verwerken en in de nieuwsbrief?’’

Het wordt de hoogste tijd voor een afdeling communicatie. Dat zou hij eerst eens moeten doen voordat hij met zo’n programma begint. Als directiesecretaresse heb ik inmiddels meer taken dan de gemiddelde manager en dus ook als Viggo. Mopper ik in mezelf. ‘’Klinkt goed. Ik ga het in orde maken.’’

Net wanneer ik weer ‘aan het werk’ wil gaan staat Viggo, mijn man voor mijn neus. ‘’Hey, harde werker! Hoe gaat het? Waarom reageer je niet op mijn mail?’’ ‘’Sorry, ik was heel gefocust bezig met de jaarcijfers.’’ lieg ik met een pokerface waar menig gokker jaloers op zal zijn. ‘’Klinkt, eh, interessant.’’ Dit keer liegt Viggo, hij heeft een gruwelijke hekel aan jaarcijfers, weet ik. ‘’Wat ik je wilde vragen: wat moet ik in godsnaam voor je moeder kopen met kerst? Die vrouw heeft toch alles al? En wat doen we 1e kerstdag? Blijven we slapen?’’

Oh god, kerst. De lat ligt ieder jaar hoog. Mijn ouders zijn hysterische kerstfans en hebben in november altijd al het kerstdorp tevoorschijn gehaald waar menig tuincentrum jaloers op is. Daarnaast is hun complete coniferenhaag verlicht met flikkerende, net zo hysterische kerstverlichting. ‘’Zullen we vluchten, dit jaar?’’ grap ik, eerlijk gezegd zou ik dat heel graag willen. ‘’Naar Barbados, ofzo? Dan versieren we daar een minipalmboom met lampjes en kerstballen.’’ Viggo is een koning in het lezen en aanvullen van mijn gedachten. Daarom hou ik ook zo van hem. En vanwege zijn belachelijk hoge motivatie en enthousiasme. Motivatie die bij mij momenteel ver te zoeken is. In mijn hoofd maak ik een lijstje van lopende zaken die ik nog voor het einde van het jaar moet afronden. De jaarcijfers dus. Het afronden van de begroting voor 2020 die de baas tijdens onze kerstborrel gaat presenteren én zijn speech.. ‘’Sorry, Vig, ik ga weer aan het werk voor Robert ons beschuldigd van ongepaste intimiteiten op de werkvloer en een verstoorde werk-privé balans.’’ Gelukkig is onze baas een prima, een tikkeltje eigenaardig misschien, kerel en is dat wel het laatste wat ik verwacht dat zal gebeuren als hij ons samen ziet. ‘’Ik ben al weg. Viggo geeft me een knipoog. Tot vanavond! Niet vergeten dat we gaan eten bij mijn zus, hè. Je weet wel, dat proefdiner voor 2e kerstdag.’’ Ik knik, maar van binnen gil ik. Visualiseer ‘de schreeuw’ van Edvard Munch en je snapt wel hoe ik me voel. Natuurlijk was ik ook deze aangelegenheid hardnekkig en misschien wel bewust, vergeten. Gaat lekker zo, Vita.

Normaal heb ik alles altijd op een rijtje en tot in de puntjes georganiseerd maar het afgelopen jaar is VitalIT ontzettend gegroeid en kom ik handen en vooral een extra, wél goed functionerend brein, tekort. Oké en misschien heeft de geboorte van Fiene ook wel een steentje bijgedragen. Soms lijkt het wel alsof sinds ik moeder ben, mijn breincellen iedere dag een beetje afsterven. Of zou het door slaapgebrek komen? Ik open Excel en raap al mijn moed bij elkaar om de rest van de dag te knallen. Focus. Focus.

Wanneer ik Viggo tijdens het diner bij mijn schoonzus vertel over de plannen van Robert om in januari met een programma duurzame inzetbaarheid te starten is hij tot mijn grote ergernis minstens net zo enthousiast als mijn baas. Net wat VitalIT nodig heeft! Dat lijkt me tof. Als IT-ers zitten we immers de hele dag op onze kont.’’Baby Fiene pruttelt vanuit de kinderwagen goedkeurend mee. Dat, of ze is bezig met het volpoepen van de zoveelste luier.

‘’Maar we hebben het al zo druk…’’ mijn innerlijke criticus probeert mij en ook Viggo hardnekkig te manipuleren. Hij trapt er niet in. ‘’Precies de reden waarom we dit nodig hebben. Dit gaat ons zoveel opleveren!’’. Sceptisch prop ik een hap gevulde kalkoen met cranberrysaus en aardappelpuree naar binnen. ‘’Én, hoe smaakt het?’’ Mijn schoonzus kijkt ons hoopvol aan met haar diepbruine bambi-ogen. ‘’Voortreffelijk.’’ Lieg ik weer eens om haar tevreden te stellen omdat ik weet hoeveel werk ze hieraan heeft gehad. Ik moet echt stoppen met liegen. ‘Misschien wat meer saus gebruiken. De kalkoen is echt gortdroog’’ floept Viggo eruit. Ik geef Viggo een elleboog, maar het is al te laat. Ik zie de teleurstelling in de ogen van mijn schoonzus. ‘’Bedankt voor je eerlijkheid, broertje.’’ Dit kon wel eens een lááánge kerst worden. Misschien toch op zoek naar vliegtickets voor Barbados?

De volgende dag kijk ik naar mijn mailbox die nog steeds een soort van ontploft. Gelukkig heb ik de jaarcijfers nu bijna afgerond en daarom besluit ik de mailbox even te laten voor wat hij is en eerst de nieuwsbrief af te ronden zoals Robert me heeft gevraagd. Nieuwsgierig maar sceptisch neem ik een kijkje op de website van Building Human Talent. Ik betrap mezelf erop dat ook ik besmet raak met het enthousiasme van Robert over deze organisatie. Het programma Vitaal Vakmanschap spreekt ook mij aan. Misschien moet ik het programma een kans geven. Wie weet wat het VitalIT allemaal kan opleveren. ‘VitalIT heeft of krijgt vitale medewerkers’ grap ik in mezelf. Misschien wel leuk voor in de speech…