Aflevering 1: Vitale kerst en een talentvol nieuwjaar

Aflevering 1: Vitale kerst en een talentvol nieuwjaar

‘’Focus. Focus. Focus.’’ ik kan het urenlang als een mantra herhalen in mijn hoofd. Focus! Maar mijn vingers lijken wel verzwaard met lood en blijven vakkundig op de ‘asdf’ en ‘jkl;’ rusten, terwijl de tijd onverstoorbaar voorbij tikt aan de steriel witte kantoormuur. Ondertussen blijven de mailtjes binnenstromen.

‘’Lenny?’’ ik schrik op uit mijn dagdroom. ‘’Jezus, Ivo! Wat doe jij hier?’’‘’Jou aan het werk zetten, schatje. Waarom reageer je niet op mijn mail?’’ ‘’Sorry, lieverd. Ik was heel gefocust bezig met de jaarcijfers.’’ lieg ik met een pokerface waar menig gokker jaloers op zal zijn. ‘’Klinkt, eh, interessant.’’ Dit keer liegt Ivo. Hij zal zich er beduidend minder fortuinlijk vanaf brengen tijdens een potje poker.
‘’Wat ik je wilde vragen: wat moet ik in godsnaam voor je moeder kopen met kerst? Die vrouw heeft toch alles al? En wat doen we 1e kerstdag? Blijven we slapen?’’

Oh god, kerst. De lat ligt ieder jaar hoog. Mijn ouders zijn hysterische kerstfans en hebben in november altijd al het kerstdorp tevoorschijn gehaald waar menig tuincentrum jaloers op is. Daarnaast is hun complete coniferenhaag verlicht met flikkerende, net zo hysterische kerstverlichting. ‘’Zullen we vluchten, dit jaar?’’ grap ik, maar eerlijk gezegd zou ik het zo doen als de kans zich voor zou doen. ‘’Naar Barbados, ofzo? Dan versieren we daar een minipalmboom met lampjes en kerstballen.’’ Ivo is een koning in het lezen en aanvullen van mijn gedachten. Daarom hou ik ook zo van hem. En vanwege zijn belachelijk grote motivatie en enthousiasme. Hij heeft het niet voor niets zo ver geschopt binnen VitalIT. Motivatie die bij mij momenteel ver te zoeken is.
In mijn hoofd maak ik een lijstje van lopende zaken die ik nog voor het einde van het jaar moet afronden. De jaarcijfers dus. Waarbij ik nog niet verder ben gekomen dan het typen van het woord, ‘jaarcijfers 2019’, in Excel. Het afronden van de begroting voor 2020 die de baas tijdens onze kerstborrel gaat presenteren én zijn speech. Het alledaagse administratieve werk waarbij ik 3 dagen achterloop en de voorbereidingen voor kerst. Fakkerdekak. Ik ben de sigaar.

‘’Lieverd, ik ga weer aan het werk voor de baas me hier spot en me beschuldigt van ongepaste intimiteiten op de werkvloer en een verstoorde werk-privé balans.’’ Ivo onderbreekt me wederom uit mijn dagdromen. Gelukkig is onze baas een prima -een tikkeltje eigenaardig misschien- kerel en is dat wel het laatste wat ik verwacht dat zal gebeuren als hij ons hier samen ziet. ‘’Werkse, schat. Tot vanavond! Niet vergeten dat we gaan eten bij mijn zus, hè. Je weet wel, dat proefdiner voor 2e kerstdag.’’

Ik knik bevestigend. Maar van binnen gil ik. Visualiseer ‘de schreeuw’ van Edvard Munch en je snapt wel hoe ik me voel. Natuurlijk was ik ook deze aangelegenheid hardnekkig en misschien wel bewust, vergeten. Gaat lekker zo, Lenny. Normaal heb ik alles altijd op een rijtje en tot op de puntjes georganiseerd maar het afgelopen jaar is het bedrijf ontzettend hard gegroeid en kom ik handen en vooral een extra, wél goed functionerend brein, tekort. Oké en misschien heeft de geboorte van Nathalie ook wel een steentje bijgedragen. Soms lijkt het wel alsof sinds ik moeder ben, mijn breincellen iedere dag een beetje afsterven. Of zou het door slaapgebrek komen?
Ik open Excel en raap al mijn moed bij elkaar om de rest van de dag te knallen. Focus. Focus.
‘’Lenny, heb je even?’’ Mijn baas staat voor me en ik kan aan zijn gezicht zien dat hij overenthousiast is. Wanneer dat zo is, betekent dat voor mij niet veel goeds, in de zin van nóg meer werk. ‘’Je weet toch hoe belangrijk ik het vind dat het personeel gemotiveerd is en zich gewaardeerd voelt?’’ Nog voor ik kan antwoorden op zijn retorische vraag, vervolgt hij zijn verhaal alweer.

‘’Tijdens een netwerkborrel vorige week, raakte ik aan de praat met de eigenaar van een supermotiverend advies- en organisatiebureau: Building Human Talent. Zij ondersteunen organisaties onder andere om met duurzame inzetbaarheid aan de slag te gaan. Ze spreken dan over Vitaal Vakmanschap. Ik was zo enthousiast dat ik heb besloten dat wij hier volgend jaar mee starten. Meer Vitaal Vakmanschap voor VitalIT, hoe klinkt dat? Neem maar eens een kijkje op de website van Building Human Talent, hier kun je alles lezen en dan zal jij vast ook enthousiast worden over Vitaal Vakmanschap! Zou je dat nog in de speech kunnen verwerken en in de nieuwsbrief?’’
‘’Wordt het niet eens tijd voor een afdeling communicatie?’’ verzucht ik. Maar hij is alweer zijn kantoor in verdwenen. Als secretaresse heb ik inmiddels meer taken dan de gemiddelde manager en dus ook als Ivo.
Wanneer ik Ivo tijdens het diner bij mijn schoonzus vertel over het plan van (naam baas), wordt hij tot mijn grote ergernis minstens net zo enthousiast als mijn baas. Net wat VitalIT nodig heeft! Vitaal Vakmanschap lijkt me tof.’’ Ook baby Nathalie pruttelt vanuit de kinderwagen goedkeurend mee. Dat, of ze is bezig met het volduwen van de zoveelste luier.

‘’Maar we hebben het al zo druk…’’ mijn innerlijke criticus probeert mij en ook Ivo hardnekkig te manipuleren. Hij trapt er niet in. ‘’Precies de reden waarom we dit nodig hebben. Dit gaat ons zoveel opleveren!’’ Sceptisch prop ik een hap gevulde kalkoen met cranberrysaus en aardappelpuree naar binnen. Zo droog als sinterklaas, of de kerstman in dit geval, zijn reet. ‘’Én, hoe smaakt het?’’ Mijn schoonzus kijkt ons hoopvol aan met haar diepbruine bambi-ogen. ‘’Voortreffelijk.’’ Lieg ik weer eens om haar tevreden te stellen omdat ik weet hoeveel werk ze hieraan heeft gehad. Ik moet echt stoppen met liegen. ‘’Het kan wel wat meer saus gebruiken. De kalkoen is echt gortdroog.’’ Floept Ivo eruit. Ik geef Ivo een elleboog, maar het is al te laat. Ik zie de teleurstelling in de ogen van mijn schoonzus. ‘’Bedankt voor je eerlijkheid, broertje.’’Dit kon wel eens een lááánge kerst worden. Misschien moet ik toch maar eens opzoek naar vliegtickets voor Barbados.